Sumi-e landschap
Tijdens het bestuderen van de Chinese en Japanse landschappen, geschilderd door meesters, ontdekte ik de mogelijkheden van het laten vloeien van de inkt op rijstpapier en de hantering van de penselen. Het is gebruikelijk om sumi-e meesters te bestuderen door hun werk te kopiëren. Hierdoor leerde ik objectief te kijken en zo de streken te onderzoeken.
Echter waren de Chinese landschappen niet mijn landschappen. Deze staan niet op mijn netvlies ik ben er nooit geweest en ik heb er daarom geen gevoel bij.
Inmidd3els heb ik mijn westerse visie en beelden leren vertalen in inktstreken.
Het is iedere keer een uitdaging om in een paar inktstreken een onderwerp uit de natuur vast te leggen. Sumi- e is de kunst van het weglaten. Ik probeer de essentie van het beeld te vatten en mijn gevoel hierin te leggen.
Het beschilderde zwarte gedeelte is net zo belangrijk als het onbeschilderde witte vlak. De schilderingen vormen zich gaandeweg. Meestal schilder ik hetzelfde beeld op drie verschillende rijstvellen. Op het eerste schildering doe ik vaak te veel. De tweede poging wordt krachtiger, ik laat meer weg en op het derde rijstvel schilder ik de essentie.
De volgende stap is herhaling van het onderwerp om zo uiteindelijk verder te gaan werken vanuit de inktvlek. Het is afwachten wat zich aandient om van daaruit verder te werken. Dit gaat voorbij de essentie en zo kom ik tot abstractie van het onderwerp. Gedurende dit proces zie ik het oorspronkelijke beeld voor me.